หลังจากล๊กลั่ก มากมายกับการสอบในช่วงนี้

ในที่สุดก็มีคืนสบายๆ ที่ไม่อยากนอนจนได้

เลยจะใช้โอกาศนี้ เขียนถึงพี่ปกรณ์ซะหน่อย ตามที่ได้สัญญากันไว้

 

พี่ปกรณ์ที่ว่านี้คือพนักงานบริษัท ที่ถูกต้นสังกัดส่งมาเข้าโรงเรียนดัดสันดานที่เยอรมัน

ในช่วงเวลาไล่เลี่ยกับหนุ่มเลย และจะด้วยอะไรก็แล้วแต่ สุดท้ายด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนจีน

ก็ทำให้ได้รู้จักพี่ปกรณ์ด้วยอารมย์ งง งง เพราะสายตาและท่าทางที่เจอกันครั้งแรกพี่ปกรณ์ดูดีใจมาก

ที่ได้เจอคนไทย รู้สึกได้ในแวบแรกๆว่า ชีวิตพี่เค้าที่นี่(ในช่วงนั้น) คงไม่ง่ายแน่ๆ

สุดท้ายก็เป็นอย่างที่คิด จะว่าไปแล้วหนุ่มเองก็คงลำบากไม่แพ้กันในตอนนั้น

แต่เหมือนจะได้เตรียมตัวเตรียมใจมากกว่าเท่านั้น อะไรรอบตัวก็เลยไม่ดูเลวร้ายไปซะหมด

 

สุดท้ายก็คุยกันด้วยความที่คิดว่าก็คงเป็นเหมือนคนที่เจอกัน แล้วได้รู้จักกันห่างๆมั้ง

แต่ไหงไปๆมาๆ กับได้มีโอกาศสนิทสนมกันอย่างไม่รู้ตัว

มาแปลกใจอะไรอีกอย่างตรงที่พี่แกมีอะไรคล้ายๆกันอย่างไม่น่าเชื่อ

ว่าคนที่เกินห่างกันสิบกว่าปี จะคล้ายกันได้ขนาดนี้

คล้ายจนบางทีถามความคิดเห็นอะไร เหมือนได้ยินความคิดของตัวเองออกมาจากปากพี่แกซะงั้น

 

พี่ปกรณ์ก็ดูเป็นคนที่จะใช้คำว่า "กูก็หนึ่งในตองอู"

กับ "ถ้าเริ่มอะไรแล้ว ก็ต้องทำให้มันจบ" กับตัวเองอยู่บ่อยๆเช่นกัน

เท่าที่ฟังดูพี่แกก็คงมีอะไรให้ปวดหัว และ งง งวยไปอีกไกล

 

ในขณะเดียวกันก็เป็นคนที่สามารถคุยกันแบบ กวนตีนกันไปเรื่อย

ไม่ต้องคิดอะไรได้อย่างสนุกสนาน เวลาส่วนใหญ่ที่คุยกัน

ก็เลยจะมีสองอารมย์ นั่งขำ กับนั่งคิด

 

เจอพี่แกพิสูจน์ได้อย่างนึง ว่ามันไม่จำเป็นหรอก ว่าจะเกิดมาในช่วงเวลาไหน

การอยู่ในโลกมานานกว่า หรือเห็นอะไรมามากกว่า

ไม่ได้แยกคนในแต่ละรุ่นให้สร้างกำแพงระหว่างเด็กกับคนแก่เสมอไป

ถ้าเด็กคนนั้นรู้จักการใช้ความคิดและความเหมาะสม ส่วนผู้ใหญ่รู้จักการเปิดใจ ไม่ปิดกั้น

บทสนทนาก็คงเป็นการสนทนาที่น่าสนใจได้เหมือนกัน

 

แปลกดีที่ก่อนเขียน เหมือนมีอะไรจะเขียนเยอะ

แต่ตอนนี้กลับไม่รู้จะเขียนอะไร ห้าห้า

 

อ้ออย่างนึง นึกได้ว่าน่าจะแนะนำให้รู้จักพี่เอ้

พี่ชายที่เวลาพูดคุยกันจะพาเข้าเรื่อง ธรรมะ ทุกๆห้านาทีของเรา

จะว่าไปคิดถึงพี่เอ้เหมือนกันนะเนี้ย ห้าห้า

พี่เอ้นี่ความคิดเห็นมักจะแตกต่างกันเสมอๆ

แต่เวลาคุยกับพี่แก ก็จะสนุกตรงที่ได้ฟังอะไรแปลกๆใหม่ๆ

รวมถึงการแนะนำให้หนุ่มเล่นวินเซริฟที่มองกลับไป เป็นกีฬาที่

ต้องคนอารมย์บ้าบ้า บอบอหน่อยถึงจะชอบเล่น

 

กลายเป็นบล๊อคที่เขียนถึงพี่ชายสองคนไปซะละ

ฟังดูบ้าๆบอๆ แต่พี่ชายผมสองคนนี้แต่ละคนหน้าที่การงาน ดีกรีเค้าไม่ธรรมดานะครับ

ระดับพี่พี่ ลีโอชวดกันทั้งนั้น

คนนึงบอก "พี่เชื่อออออ ว่าพวกเราทำได้อยู่ละ" (ต้องทำตาหวานด้วย)

ประโยคในการบอกลาขณะมาวววว แล้วขับรถกลับมาทำงานด้วยกันในอาทิตย์ต่อมา

 

อีกคน "มึงรักกูมั้ยเนี้ย"

แต่ละคน ห้าห้า

 

คราวก่อนเขียนเรื่องการอ่านหนังสือที่ห้องสมุดไป
ว่าอุปกรณ์และสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

คราวนี้จะมานั่งปลื้ม เขียนชมห้องตัวเอง
เพราะหลังจากย้ายมาอยู่ห้องนี้
คือจากเดินจะมีลักษณะเป็นบ้าน แยกห้องนอน
แต่ใช้ห้องน้ำห้องครัวร่วมกัน
เดิมทีบ้านหลังนี้อยู่กัน หกคน
แต่ตอนนี้ด้วยอะไรก็แล้วแต่ เหลืออยู่กันแค่สองคน
เลยสบายไปกับสิ่งอำนวยความสะดวก
มีข้อดีอีกอย่าง คือพอมีห้องว่าง เราก็สามารถจะไปเลือกขนเหอร์นิเจอร์ที่เราต้องการได้เลย
จัดไปจัดมา กลายเป็นโต๊ะที่ใช้มันเหมือนโต๊ะที่ห้องสมุดเดะ
มีโคมไฟอ่านหนังสือเหมือนกันอีก เลยเหมือนยกบรรยากาศห้องสมุดมาไว้ที่ห้องตัวเองเลยแฮะ
ดีจริง

พักหลังนี้การทำกับข้าวเริ่มเป็นเรื่องเป็นราวขึ้น
คือถึงจะทำได้ไม่กี่อย่างแต่ก็ดูน่าตาใกล้เคียงกับของที่กินที่บ้าน
เรื่องของเรื่องต้องขอบคุณพี่ๆคนไทยที่นี่ ที่แนะนำร้านขายของชำเอเชียให้
มีของกินกับเครื่องปรุงที่ฉลากเป็นภาษาไทยอยู่เลย
ก็เลยตบน้ำปลาตราปลาหมึกกับซอสหอยนางรมมาประดับครัวซะ

และตามชื่อบล็อก ความคิดแปลกๆ ซึ่งก็แปลก ที่มักจะมากในเวลาแปลกๆซะด้วย
ขณะกำลังผัดเส้นก๋วยเตี๋ยวด้วยหวังว่าจะออกมาเป้นผัดหมี่นั้น
ก็คิดอะไรให้เข้ากับบรรยากาศว่า เกิดมาเป็นลูกผู้ชายชาตินึง
มันน่าจะเอาให้ได้ทั้งบุ๋นและบู้
บุ๋นคือเรื่องการศึกษาหาความรู้ ใช้ความคิดสติปัญญาก็กำลังพยายามอยู่

แต่บู้นี่ดูห่างไกล คือเรื่องร่างกายหรือกีฬาที่เล่นๆนี่มันไม่ใช่เลยให้ตายสิ
ดีสุดก็ว่ายน้ำ ที่ต้องขอบคุณแม่ ที่ริเริ่มเรื่องนี้
ส่วนอย่างอื่นพวกฟุตบอล บาส แฮนด์บอล รักบี้ รวมถึงวินเซริฟ พวกนี้ดูจะเป็นกีฬาที่เน้นความบันเทิง
คือใช่ที่ทำให้แข็งแรง แต่มันก็ดูไร้ประโยชน์กับชีวิตจริง

คิดๆไปแล้วไม่แนว เลยกะว่าทางบู้นี่ต้องแบ่งเป็นอย่างๆ
ในน้ำก็ว่ายน้ำละ แต่บนบกต้องเพิ่มอีก
เลยอยากขี่ม้า อยากยิงปืน แล้วก็อยากเรียนต่อสู้มือปล่าวซักอย่างนึง
คือมองว่าน่าจะดีถ้าเป็นพวกนี้ เพราะใช้ได้ในยามฉุกเฉิน
อาจจะเถียงว่าขี่ม้าไม่จำเป็น
แต่มันเท่ห์ดี เท่ห์โคตรๆ เลยต้องเอามาตั้งไว้เป็นเป้าหมาย
แล้วจะหาโอกาศทำซะเพื่อตอบสนองความเท่ห์ส่วนตัว หุหุ

ที่เยอรมันมีวันเกี่ยวกับผู้หญิงหลายวัน สามวันเห็นจะได้
วันเด็กก็มี แต่มีแค่วันเดียวในหนึ่งปี ที่จะเป็นวันของผู้ชาย
เรียกกันว่า วันผู้ชาย หรือ วันพ่อ
จริงๆเป็นวันที่พระเยซุไปสวรรค์ หลังจากนั้นผู้ชายก็เริ่มโวย
เพราะไม่เห็นมีวันของผู้ชายมั่งเลย เค้าก็เลยมีก็ได้
แต่เอามาตรงกับวันนี้
อันนี้ ELLI อาจารย์สุดสวยเล่าให้ฟัง
ก็ยัง งง งง ว่าแล้วจะมีสองชื่อทำไม มากระจ่างก็เมื่อถึงวันจริงๆ
พี่ปกรณ์ คับพี่ประกรณ์ เป็นคนชวนไป
พี่ประกรณ์คือคนไทยที่ถูกบริษัท ABB ประเทศไทย ส่งมาดัดนิสัยที่เยอรมันเช่นเดียวกัน
เพื่อนที่ทำงานพี่ประกรณ์เป็นนักฟุตบอลทีมสำรองของสโมสร Haller Dusseldorf
วันนั้นสโมสรจัดกิจกรรมเตะบอล แล้วก็มีกินบาร์บีคิวกัน
ยอดชายไทยสองคนยังแฮงค์กับปาร์ตี้เลยตื่นกันซะเที่ยง กว่าจะไปถึงสโมสรก็บ่าย
พวกกิจกรรมหลักๆจบไปหมดแล้ว เหลือแต่กิจกรรมหลักมาก
คือการกินเบียร์แล้วนั่งคุยกัน
ปรากฏว่าฮากระจาย เพราะคนพวกนี้เค้านักกีฬา จะออกแนวเปิดกว้า อัธยาศัยดี
แต่ละคนดีกรีเยอะแยะ พวกวิศวะกร ทนาย นักการเมืองท้องถิ่น อะไรประมาณนี้
แต่คุยกันเฮฮาเกินคาด สรุปเค้าก็บอกว่าวันผู้ชายกับวันพ่อต่างกันยังไง
วันผู้ชายคือโต๊ะซีกที่เรานั่งฮากันอยู่
 ส่วนวันพ่อคืออีกซีกเป็นพวกโค๊ชกับเหล่าแม่บ้านทหารบกทั้งหลาย
นั่งจ้องผัวกินเบียร์กันตาเขม็ง น่ากลัวโคตรๆ
อาณาเขตแบ่งกันชัดเจนด้วยจำนวนขวดเบียร์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะจนแทบไม่มีที่จะวางมือ
มีสอนให้ร้องเพลงแซวเพื่อนเวลาเมียมารับกลับบ้าน กับเพลงเชียร์พร้อมเต้นประกอบด้วย
เป็นการซึมซับบรรยากาศวันหยุดที่เฮฮาสมชื่อวันผู้ชาย(ตอนนี้) ห้าห้า

จริงๆก็ไม่ได้ว่างหรอก แต่ด้วยความที่ค้างคาใจมานาน
อยากจะทำเวปตัวเอง
ออกแนวไม่ต้องไปแปะชีวิตไว้กับเวปสำเร็จอย่างmyspacesอันนี้
เคยอ้อนวอนไอ้บอมให้สอน รวมถึงถามข้อมูลน้องตูดก็ยังไม่ได้เรื่องได้ราว
ก็เลยเดินมันด้วยลำแข้ง และพบความจริง รึป่าวไม่รู้ว่า
ถ้าทำเวปลงท้ายด้วย .com นี่ต้องเสียตัง
เลยไปหาพวกที่มันฟรีแต่คนไม่รู้จักมาลองมือ
เป็น www.numandos.ob.tc
คือไอ้.ob.tc มันอาจจะไม่แนว แต่ฟรีก้เอาล่ะน่า

เสาร์ที่ผ่านมาไปปาร์ตี้กับคนไทยใน Halle มา
พบว่าแต่ละคนนี่ ดีกรีไม่ธรรมดากันทั้งนั้น
นั่งซักไซร้ไร่เรียงประวัติแล้ว อย่างกับยอดมนุษย์
อดคิดขำขำมา แล้วตูหลงมาทำอะไรกับเค้านะเนี้ย
แต่ไม่ต้องห่วง โจโฉยังบอก
ภูเขามิสูงเกิน ทะเลมิลึกพอ ขอแค่มุ่งมั่น ทัพเราจะชนะ
การมายืนในสวนเดียวกัน แต่ละคนเริ่มเดินจากคนละจุด
และแต่ละคนต่างมีจุดหมายต่างกัน

เรานั้นสุดท้ายจะจบยังไงก็ไม่รู้
แต่ก็ดีใจที่ได้เจอคนพวกนี้
และขอให้คนเก่งๆเหล่านี้เป็นคนดี
เพราะคนเก่งที่ไม่ดีนั้น ไร้ประโยชน์ต่อแผ่นดิน